Skróty wybranych artykułów

Mariusz Soszka

Doradca żywieniowy, Ostrówek

Tylko kukurydza się opłaca… Co należy robić, żeby nie było inaczej

Kukurydza stanowi jedną z podstawowych roślin uprawianych w polskich gospodarstwach. Jest również cennym materiałem paszowym, który w żywieniu świń z różnych powodów wydaje się być mniej chętnie wybieranym od innych zbóż.

Na skutek wydarzeń, które miały miejsce w ciągu ostatnich lat, w tym szczególnie pandemii i wojny na Ukrainie oraz konsekwencji z nimi związanych, a więc olbrzymich zawirowań na krajowych, europejskich oraz światowych rynkach rolnych, wahań cen płodów rolnych i środków służących do ich produkcji, a także nieustającej gry politycznej wydaje się, że w obecnym sezonie na krajowym rynku może być jej zdecydowanie więcej niż zazwyczaj, co z ekonomicznego punktu widzenia może zdecydować o potrzebie zmiany starych, sprawdzonych rozwiązań stosowanych w żywieniu świń i wykorzystaniu kukurydzy do żywienia świń na jeszcze większą skalę. Według opinii wielu rolników ostatnie dwa lata w polskich gospodarstwach można okrzyknąć „czasem błędnych decyzji”. Wspomniane „błędne decyzje” związane były najczęściej z niewłaściwym momentem zakupu nawozów, paliwa, prosiąt oraz niewłaściwym czasem sprzedaży rzepaku, zbóż i tuczników…

Zygmunt Pejsak

Uniwersyteckie Centrum Medycyny Weterynaryjnej UJ-UR w Krakowie

Komu opłaca się zrównoważona produkcja trzody chlewnej

Notatki z 27. Ogólnopolskiej Konferencji lekarzy weterynarii – specjalistów chorób świń w Krakowie, czerwiec 2023

Drugim wykładem zaprezentowanym w pierwszej sesji tegorocznej konferencji lekarzy weterynarii – specjalistów chorób świń w Krakowie był niezwykle ciekawy, oryginalny wykład Pani Doktor Pauliny Abramowicz z firmy AdiFeed. Referat w znacznej części poświęcony był problemom związanym ze zrównoważoną produkcją zwierzęcą, w tym chowem świń. Tematy poruszone przez autorkę referatu stosunkowo rzadko znajdują się w programach krajowych konferencji przeznaczonych dla producentów mięsa czy też dla lekarzy wetetynarii. Stąd niekonwencjonalny wykład wzbudził duże zainteesowanie i, mam nadzieję, skłonił do refleksji, że żyjemy w czasach, w których podejście do produkcji zwierzęcej musi być wielokierunkowe i uwzględniać nie zawsze mające naukowe uzasadnienie „trendy” panujące wśród konsumentów mięsa. Dla zwiększającego się odsetka konsumentów sposób, w jaki podchodzimy do chowu zwierząt i jak się z nimi obchodzimy coraz częściej decyduje o tym, czy pozostaną oni odbiorcami naszego produktu, czy też zrezygnują z konsumpcji niebędnego dla ich zdrowia białka zwierzęcego…

Piotr Nowak

Doradca żywieniowy, Poznań

Czy poza poekstrakcyjną śrutą sojową są jakieś roślinne komponenty białkowe warte uwagi?

Spośród składników pokarmowych, białko i wchodzące w jego skład aminokwasy mają niebagatelne znaczenie, decydujące o wynikach produkcyjnych. Białko powinno charakteryzować się wysoką strawnością, tj. odpowiednią zawartością dobrze przyswajalnych aminokwasów egzogennych.

Zawartość białka w ziarnie zbóż jest zdecydowanie zbyt niska, aby pokryć zapotrzebowanie na ten składnik pokarmowy. Mieszanki paszowe muszą być bilansowane z uwzględnieniem dużych ilości materiałów wysokobiałkowych. Wśród nich kluczową rolę odgrywa poekstrakcyjna śruta sojowa, której zawartość w mieszankach paszowych może przekraczać 20%, szczególnie w żywieniu prosiąt czy warchlaków. Produkcja krajowego białka paszowego jest zdecydowanie zbyt mała w stosunku do potrzeb, które muszą być zaspokajane przez rosnący import materiałów wysokobiałkowych. W skali światowej pokrycie rosnącego zapotrzebowania na białko paszowe jest jak na razie możliwe dzięki dynamicznemu rozwojowi upraw soi, przede wszystkim zmodyfikowanej genetycznie (GMO), która trafia na rynek paszowy w postaci poekstrakcyjnej śruty. W 2014 roku uprawa soi GMO stanowiła 82% areału upraw tej rośliny na świecie i 50% powierzchni wszystkich upraw GMO. Ponadto szacuje się, że 93-95% śruty sojowej w handlu międzynarodowym stanowi śruta wytworzona z roślin GMO…

Magdalena Kozera-Kowalska

Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

O niewygodnych tematach najlepiej nie rozmawiać…

Niemal trzy kwartały bieżącego roku upłynęły na rynku rolnym pod hasłem kryzysu z ukraińskim zbożem.

Hasło to, jakkolwiek sformułowane na bazie jednego produktu, tj. ziarna zbóż, jest znacznie bardziej pojemne i obnaża dobrze znane i wciąż nierozwiązane problemy polskiego rolnictwa. Wybrzmiewają one zarówno w codziennych doniesieniach medialnych, jak i w sygnalnych opracowaniach Narodowego Spisu Powszechnego (w których porównuje się sytuację do tej z poprzedniego okresu spisowego) i prognozach koniunktury rolniczej prowadzonych regularnie przez Instytut Rozwoju Gospodarczego SGH. Wniosek z nich płynący jest mało optymistyczny – rolnictwo nie jest rozwojowym sektorem gospodarki, o czym świadczy m.in. niski procent wytwarzania PKB, malejąca liczba podmiotów prowadzących w nim działalność, co dotyczy zarówno indywidualnych gospodarstw rolnych, jak i przedsiębiorstw, wciąż wysokie i nieefektywne zatrudnienie (ukryte bezrobocie na wsi szacuje się na 0,5 mln osób), a także nasilona migracja młodych ze wsi…