lek. wet. Paweł Wróbel

Specjalista Chorób Trzody Chlewnej i Rozrodu Zwierząt

Zaburzenia laktacji – zespół PDS

Termin PDS Postpartum Dysgalactia Syndrome – poporodowe zaburzenia laktacji właściwie zastąpił jeszcze do niedawna używany skrót MMA (Mastitis Metritis Agalactia) określający w mowie potocznej bezmleczność u loch. Termin PDS jest terminem dużo bardziej ogólnym i w odróżnieniu od MMA wskazuje na wieloczynnikowość problemów z mlecznością u loch i wskazuje, że problemom laktacyjnym nie zawsze towarzyszy mastitis – zapalenie wymienia i metritis – zapalenie macicy.

Spośród wielu potencjalnych czynników prowadzących do zaburzeń w produkcji i/lub wydzielaniu mleka na plan pierwszy wysuwają się czynniki infekcyjne oraz te, które promują czynniki infekcyjne do nadmiernego mnożenia się i wywierania presji zakaźnej na świnie.

Zaburzenia laktacyjne mogą być wywołane przez szereg mikroorganizmów, jednak główną rolę patologiczną w tych procesach pełnią bakterie. Spośród olbrzymiej ilości potencjalnie szkodliwych bakterii izoluje się głównie te należące do rodzin:

– Enterobacteriaceae – gdzie kluczowym przedstawicielem jest Escherichia coli – pałeczka okrężnicy, ale i Klebsiella pneumoniae oraz Enterobacter aerogenes,

– Staphylococcaceae – gronkowce – głównie Staphylococcus aureus – gronkowiec złocisty i Staphylococcus epidermidis – gronkowiec skórny,

– Streptococcaceae – paciorkowce – głównie Streptococcus equisimilis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus dysgalactiae,

– Enterococcaceae – enterokoki – z Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium.

Według wielu autorów, jak i obserwacji własnych, wynika, że to wszędobylska pałeczka okrężnicy – E. coli jest najistotniejszym czynnikiem bakteryjnym, który może prowadzić do zaburzeń laktacji u świń (do 70% przypadków terenowych). Pomimo dość obco brzmiących nazw pozostałych, potencjalnie szkodliwych bakterii, ich obecność w środowisku i/lub na skórze, w pochwie, czy w jamie ustnej świń jest rzeczą wręcz normalną. Większość z wymienionych bakterii nie jest bezwzględnie chorobotwórcza dla świń, tj. ich obecność nie jest jednoznaczna z wystąpieniem choroby. Spadek odporności zwierząt, związany na przykład ze stresem porodowym i/lub nadmierne namnożenie się potencjalnie szkodliwych bakterii w środowisku i/lub organizmie samego zwierzęcia może (ale nie musi) prowadzić do wystąpienia objawów chorobowych.

Marcin Majchrzak

Instytut Technologiczno-Przyrodniczy w Falentach

Oddział w Warszawie

Magazynowanie zbóż i pasz

W gospodarstwach rolnych specjalizujących się w produkcji zwierzęcej ogromne znaczenie ma przechowywanie zbóż i pasz. Odpowiednio zmagazynowane ziarno oraz mieszanki paszowe są odporne na wzrost aktywności biologicznej, jaka może zachodzić w zgromadzonych surowcach. Konsekwencją tych procesów jest pogorszenie jakości pasz, przegrzanie, gnicie oraz pleśnienie. Aby zapobiec powyższym, do przechowywania pasz wykorzystuje się różnego rodzaju magazyny.

Zadaniem magazynu rolniczego jest ochrona przed stratami oraz umożliwienie zachowania cech produkcji rolnej. Ze względu na zmechanizowany zbiór zbóż, ziarno pozbawione jest możliwości naturalnego wysychania, przez co charakteryzuje się podwyższoną wilgotnością oraz temperaturą powyżej 18ºC. Może również zawierać sporą ilość zanieczyszczeń. Dlatego też, przed składowaniem ziarna zbóż w magazynach należy poddać je operacji czyszczenia oraz suszenia, w celu zminimalizowania strat wynikających z procesów w nich zachodzących.

Magazyny na zboże oraz pasze można podzielić na składowania podłogowego oraz silosy. Magazyny podłogowe są to pomieszczenia zadaszone, w których zboże lub pasza gromadzone są luzem na podłodze w pryzmach lub komorach.