bannery_lawsonia_Trzoda Chlewna

ORGANIZACJA PRODUKCJI – Zabawki dla świń coraz popularniejsze 12/2014

ORGANIZACJA PRODUKCJI

 

Zabawki dla świń coraz popularniejsze

 

Na europejskich fermach trzody chlewnej wprowadzenie do kojców zabawek dla świń staje się sposobem zapewnienia im dobrostanu.

 

Obgryzanie ogonów przez świnie utrzymywane na fermach jest dużym problemem behawioralnym, ponieważ obniża ich dobrostan i przyczynia się do znacznych strat ekonomicznych. Badania wykazują, że każdy przypadek świni z obgryzionym ogonem to w przybliżeniu strata 8 euro. I chociaż przeprowadzono wiele teoretycznych rozważań dotyczących tego zagadnienia oraz wiele praktycznych doświadczeń, problem istnieje nadal. Zjawisko obgryzania ogonów ma kilka przyczyn, z których należy wymienić niedobór pewnych witamin, współzawodnictwo przy karmnikach z paszą, zmiany klimatu wewnętrznego w chlewni i/lub zbyt duże zagęszczenie zwierząt na małej powierzchni kojca. Jednakże, najważniejszym powodem jest nuda.

Uważa się, że wystąpienie „epidemii” obgryzania przez świnie ogonów to wynik połączenia wyżej wymienionych czynników. W przypadku zmniejszenia oddziaływania jednego z nich lub całkowitego usunięcia, niekorzystne zachowanie świń ulega zahamowaniu lub nawet ustaje. Jednym z najprostszych sposobów ograniczenia zjawiska okaleczania się świń jest zapobieganie nudzeniu się zwierząt. Świnie są naturalnymi badaczami środowiska środowiska, co oznacza, że jeśli nie są dostatecznie czymś zajęte, swoją uwagę skupiają na współtowarzyszach z kojca. Rezultatem tego jest obgryzanie uszu i ogonów, stąd rozwiązaniem problemu może być wprowadzenie do kojców specjalnych przedmiotów do zabawy.

Świnie wykazują naturalną tendencję do żucia. Poza tym przechodzą one zmiany uzębienia w wieku 4-5 tygodni i 7-8 miesięcy. Odczuwanie potrzeby żucia podczas ząbkowania jest dobrze znanym objawem w okresie rozwoju dzieci, więc zakłada się, że to zjawisko dotyczy również prosiąt. Ponadto, świnie bardzo pociąga krew. Dlatego też, jak tylko w stadzie zaczyna się gryzienie ogonów i pojawia się krew, muszą być podjęte natychmiastowe działania.

Cena skupu tuczników obniża się z każdym tygodniem. Czy rolnik, producent tuczników, może w tej sytuacji zrobić jeszcze coś, co pozwoli mu poprawić opłacalność tuczu i uniknąć nadmiernych strat?

Odpowiedzi na pytania Czytelników i Internautów z TCh numer 11/2014

 

Martyna pyta: Cena skupu tuczników obniża się z każdym tygodniem. Czy rolnik, producent tuczników, może w tej sytuacji zrobić jeszcze coś, co pozwoli mu poprawić opłacalność tuczu i uniknąć nadmiernych strat?

 Przed kilkoma miesiącami, na początku 2014 roku, Piotr Włodarczak dokładnie opisał w czterech kolejnych wydaniach czasopisma „Trzoda Chlewna” (tryptyk – luty, marzec i kwiecień z podsumowaniem w maju) różne sposoby, dzięki którym producent tuczników może zwiększyć efektywność sprzedaży wyprodukowanych przez siebie świń. Spróbujmy w ekspresowym tempie przyjrzeć się jeszcze raz tym radom, szczególnie w obecnym okresie, kiedy ceny skupu tuczników ulegają gwałtownemu obniżeniu.

Celem każdego tuczu jest wyprodukowanie dobrej jakości materiału rzeźnego, za który będzie można uzyskać dobrą cenę sprzedaży w punkcie skupu, u pośrednika lub bezpośrednio w zakładzie mięsnym. Cena sprzedaży tuczników zależy od wielu czynników. Na część z nich producent nie ma żadnego wpływu! Ale przynajmniej niektóre z nich może z powodzeniem wykorzystać i przy pomocy prostych metod poprawić dochodowość swojego gospodarstwa.

 

Zarządzanie wagą sprzedaży

Sprzedaż tuczników nie polega na prostym opróżnianiu chlewni całymi kojcami, ale na nieustannym przebieraniu zwierząt, kojec po kojcu, i wydostawaniu zawsze tych największych świń. Tuczniki do sprzedaży trzeba wybierać. Nigdy nie należy sprzedawać w tym samym dniu wszystkich tuczników z kojca/chlewni, czyli małych, średnich i dużych świń. To – wg Piotra – największy grzech świadczący o niechlujstwie sprzedaży! Więcej o tym, w jaki sposób i kiedy typować odpowiednie tuczniki do sprzedaży, można przeczytać w „TCh” (luty 2014). 

 

Analizuj dane z zakładów mięsnych

Większość zakładów mięsnych przekazuje swoim dostawcom różnego rodzaju zestawienia danych, które obrazują parametry uzyskane przez sprzedane świnie. Analiza tych danych i powiązanie ich z żywą wagą sprzedawanych tuczników pozwoli producentowi właściwie wybierać świnie i korygować popełniane błędy przy przygotowywaniu kolejnej odstawy. Przeczytaj w „TCh”, jak analizować dane z zakładów mięsnych i potem odpowiednio korygować termin sprzedaży swoich tuczników w taki sposób, aby uzyskać największy zysk.

 

A co jest najtrudniejsze?

Najtrudniejsze jest ograniczanie wielkości partii świń gotowych do sprzedaży, czyli wybieranie największych tuczników spośród największych! Dzieje się tak wtedy, gdy sprzedać możemy tylko część świń spośród tych, które osiągnęły odpowiednią wagę ciała. Aby przetrzymać trudny okres z minimalnymi stratami i dokonać właściwego wyboru, trzeba mieć duże doświadczenie nabyte poprzez codzienną praktykę.

 

Jak uniknąć „niedorostów”?

„Niedorosty”, czyli świnie w dobrej kondycji i w zasadzie zdrowe, ale z małą żywą wagą, to te poniżej 90 kg. Nie należy ich mylić z charłakami. Niestety, nie jesteśmy w stanie całkowicie wyeliminować „niedorostów” z naszej chlewni, ale możemy wpływać na ich ilość, żeby było ich jak najmniej! Pierwszym elementem na drodze do zmniejszenia liczby „niedorostów” jest zakup dobrej jakości warchlaków o wyrównanej masie ciała i w identycznym, a co najmniej w zbliżonym wieku. To bowiem od warchlaków mogą zacząć się nasze problemy z różnicowaniem się masy ciała dorosłych tuczników. Kolejnymi elementami różnicującymi świnie jest niska temperatura w chlewni, duże różnice temperatury między dniem i nocą, a także przeciągi zamiast wydajnej i efektywnej wymiany powietrza. Więcej szczegółów o tym, jak zadbać o właściwe środowisko w naszej chlewni i jego wpływie na różnicowanie się tuczników, można wyczytać w kolejnym artykule Piotra opublikowanym w „TCh” (marzec 2014).

 

Opr.: ACONAR

IGC podwyższyła prognozy zbiorów kukurydzy 24.11.2014

IGC podwyższyła prognozy zbiorów kukurydzy

W raporcie z końca listopada br. Międzynarodowa Rada Zbożowa podniosła szacunki globalnej produkcji kukurydzy – o kolejne 2 mln ton do 982 mln ton. Podwyższono jednocześnie prognozę zapasów tego gatunku – o 1 mln ton do 195 mln ton. Zredukowano szacunek produkcji pszenicy w skali globu – o 1 mln ton do 717 mln ton. Prognoza zapasów pozostała jednak bez zmian, w wysokości 193 mln ton. Warto podkreślić, iż IGC szacuje globalną powierzchnię upraw pszenicy na zbiór w sezonie 2015/16 na o 1% wyższą niż w tym roku. Zasiewy ozimin na półkuli północnej zostały w większości zakończone.

 

Prognozy zbiorów zbóż na świecie, w mln ton, według IGC,

                                   2011/12         2012/13         2013/14         2014/15 P     2014/15 P    

ZBOŻA OGÓŁEM

Produkcja                 1851               1790               1994               1988               1990

Eksport                      271                 269                 307                 295                 297

Konsumpcja             1855               1815               1926               1961               1965

Zapasy końcowe     360                 335                 403                 429                 429

 

PSZENICA

Produkcja                 695                 655                 713                 718                 717

Eksport                      145                 141                 155                 149                 150

Konsumpcja             698                 677                 695                 710                 712

Zapasy końcowe     191                 169                 187                 193                 193

 

KUKURYDZA

Produkcja                 877                 861                 984                 980                 982

Eksport                      98                   99                   120                 113                 113

Konsumpcja             876                 859                 940                 961                 963

Zapasy końcowe     130                 132                 176                 194                 195

 

SOJA

Produkcja                 241                 272                 284                 307                 308

Eksport                                  94                   99                   111                 115                 115

Konsumpcja             254                 267                 283                 297                 297

Zapasy końcowe     23                   27                   29                   40                   40

 

Źródło: FAMMU/FAPA na podstawie Reuters i innych źródeł

 

Rosja wprowadza dodatkowe restrykcje w imporcie wieprzowiny z Kanady 24.11.2014

Rosja wprowadza dodatkowe restrykcje w imporcie wieprzowiny z Kanady

Z dniem 14 listopada br. rosyjskie władze weterynaryjne wprowadziły tymczasowy zakaz importu produktów wieprzowych z Kanady ze względu na stosowanie w produkcji zabronionych w Rosji substancji, w tym hormonu wzrostu raktopaminy. Ograniczenia obejmują również tłuszcz wieprzowy i słoninę, które nie były objęte rosyjskim embargiem z sierpnia br. Nowe restrykcje oznaczają, że rynek rosyjskie pozostanie poza zasięgiem dla kanadyjskiej wieprzowiny, nawet jeśli Moskwa zdecyduje o zniesieniu czy złagodzeniu sierpniowego embarga. Kanada, podobnie jak USA, zgodziła się na ustanowienie, dla dostaw do Rosji, systemu produkcji wieprzowiny wolnej od raktopaminy. W pierwszym półroczu 2014 r. kanadyjski eksport wieprzowiny na rynek rosyjski znacznie wzrósł. Wysyłki zostały jednak wstrzymane w sierpniu br. na skutek embarga. Rosyjskie władze weterynaryjne Rosselkhoznadzor stwierdziły, że w ciągu poprzednich dziesięciu miesięcy stopniowo wzrastała liczba wykrywanych przypadków obecności raktopaminy w importowanych z Kanady produktach wieprzowych. Zdaniem Rosjan, strona kanadyjska nie przedstawiła swoich propozycji na zagwarantowanie norm i wymogów bezpieczeństwa przewidzianych w przepisach Unii Celnej Rosja-Kazachstan-Białoruś. Rosselkhoznadzor sugeruje również, że dodatkowe restrykcje mogą wkrótce zostać rozszerzone również na Stany Zjednoczone. Raktopamina jest promotorem wzrostu, powszechnie stosowanym w produkcji zwierzęcej w obu Amerykach, lecz zakazanym w innych częściach globu, w tym w Rosji, Chinach i UE.

Źródło: FAMMU/FAPA na podst. BPEX Export Bulletin

Podaż oleistych w sezonie 2014/15 będzie większa dzięki soi 24.11.2014

Podaż oleistych w sezonie 2014/15 będzie większa dzięki soi

W bieżącym sezonie 2014/15 listopadowe prognozy globalnej produkcji 7 podstawowych surowców oleistych wzrosły o 1 mln ton (wobec października), a wobec poprzedniego sezonu o 3,9%, czyli 19,1 mln ton do rekordowego poziomu 509,5 mln ton wobec 490,4 mln ton sezon wcześniej oraz 459,2 mln ton przed dwoma sezonami. Oznacza to kolejny miesiąc wzrostu prognoz. Największy przyrost wobec poprzedniego sezonu dotyczy soi (+8,5%) do 309,1 mln ton, bawełny do 45 mln ton (+0,4%) oraz ziarna palmy olejowej do 15,2 mln ton (+3,4%). Równolegle spadki zbiorów dotyczą: rzepaku do 68,3 mln ton (-2,4%), słonecznika do 40,4 mln ton (-5,2%), orzechów ziemnych do 26,3 mln ton (-7,4%). W sezonie 2014/15 o około 3,8 mln ha powinny wzrosnąć zasiewy 7 najistotniejszych upraw oleistych do rekordowego poziomu 263,4 mln ha przy ekspansji obszarowej upraw w Ameryce Płn. i Płd., WNP czy Indonezji oraz Malezji. W bieżącym sezonie produkcja soi powinna wzrosnąć istotnie o 24,3 mln ton do rekordowego poziomu 309,1 mln ton. Dzięki rekordowej produkcji, podaż 7 najważniejszych surowców oleistych powinna wzrosnąć o 31,2 mln ton do rekordowego poziomu około 593,6 mln ton (październik/wrzesień), w tym największy przyrost podaży dotyczy soi. Równolegle produkcja rzepaku się zmniejszy, ale jego podaż również wzrośnie (dzięki zużywaniu zapasów). Jednak ogromna wirtualna podaż nie szła w parze z dostępnością nasion, ponieważ farmerzy wstrzymują się ze sprzedażą, co w połączeniu z problemami logistycznymi powoduje problemy z pełnym zaspokojeniem popytu importerów w ciągu ostatnich około 3 miesięcy. Powodowało to chwiejność cen, w tym szczególnie śruty sojowej oraz soi. Ograniczona sprzedaż soi przez producentów w Argentynie wpływa na wzrost zależności globalnego rynku od amerykańskiej soi, co generuje wzrost eksportu z USA. Wzrost podaży pozwoli drugi z rzędu rok odbudowywać zapasy 7 surowców oleistych z 84,1 mln ton na początku sezonu do b. wysokiego poziomu i rekordowego 100,6 mln ton pod koniec sezonu 2014/15, o ile pozwolą zbiory na Południowej Półkuli wiosną przyszłego roku. W bieżącym sezonie nadprodukcja 7 surowców oleistych może zatem osiągnąć 16,4 mln ton. W bieżącym sezonie powinien się poprawić współczynnik zapasy/zużycie z 17,6% do 20,4%.

 

 

bannery_lawsonia_Trzoda Chlewna