Natalia Sobczak-Zuzaniuk, Sebastian Smulski

 vetlab.pl

 Badania pomocne w diagnostyce chorób układu oddechowego

Dzisiejsza specyfika hodowli trzody chlewnej naraża ją na częste choroby układu oddechowego. Należy pamiętać, że wymienione choroby mogą nie tylko generować wysoki odsetek upadków w stadzie, ale przede wszystkim przynoszą olbrzymie straty ekonomiczne. Przyjmuje się, że szczyt zachorowań na choroby układu oddechowego występuje w okresie jesienno-zimowym.

Najczęstszą chorobą układu oddechowego świń na całym świecie jest enzootyczne zapalenie płuc. Choroba ta wywołana jest przez bakterie – Mycoplasma hyopneumoniae. Zakażenie mykoplazmami doprowadza nie tylko do znacznego obniżenia przyrostów masy ciała, ale również podwyższa współczynnik wykorzystania paszy. Tucz chorych zwierząt jest przez to dłuższy o kilka tygodni, a fakt ten wpływa na znaczne straty ekonomiczne. Mykoplazmy, osiedlając się w drogach oddechowych, upośledzają funkcję nabłonka. Najważniejszym objawem choroby jest kaszel, który dotyka większości zwierząt w stadzie i nasila się po wysiłku. Sekcyjnie stwierdzamy bezpowietrzne obszary.

             W celu postawienia diagnozy ze zmienionych chorobowo tkanek lub suchych wymazów z narządu można z powodzeniem wykorzystać diagnostykę molekularną. Materiałem diagnostycznym może być również płyn ustny pobrany na stosowne sznury. Naturalnie można też pobrać krew i wykorzystać surowicę zwierząt do badań laboratoryjnych ELISA, na obecność przeciwciał…

Mariusz Soszka

Doradca żywieniowy, Ostrówek

Bioasekuracja wewnętrzna fermy

Bioasekuracja w gospodarstwach utrzymujących świnie nie jest tematem ani nowym, ani też szczególnie odkrywczym i wydawać by się mogło, że przez ostatnich kilka lat na jej temat zostało powiedziane niemalże wszystko. W praktyce jednak dużo mówi się o ograniczaniu możliwości wtargnięcia patogenu do gospodarstwa i chlewni, tzw. bioasekuracji zewnętrznej, zdecydowanie mniej wspomina się o nie mniej ważnej dla osiągnięcia satysfakcjonujących wyników produkcyjnych bioasekuracji wewnętrznej.

Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) bioasekuracja stanowi zespół działań zarządczych oraz środków fizycznych mających na celu zminimalizowanie ryzyka wprowadzenia, powstania i szerzenia się chorób, infekcji czynnikami patogennymi lub inwazji pasożytów w populacji zwierząt i poza nią. Dostosowując tę definicję do warunków gospodarstwa utrzymującego świnie, można powiedzieć, że bioasekuracja to termin określający wszelkie działania organizacyjne w gospodarstwie i w chlewni, których celem jest ograniczenie występowania i rozwijania się chorób zakaźnych w stadzie, czego wymiernym skutkiem jest zachowanie wysokiego statusu zdrowotnego stada.

Pojęcie bioasekuracji wśród hodowców i producentów świń znane jest już od dawna. Jednak bardzo długo wielu z nich lekceważąco podchodziło do wdrażania poszczególnych, nawet prostych do spełnienia, zasad zabezpieczających stado przed zawleczeniem patogenów. Przyczyn, które stanowiły o niewielkim zainteresowaniu bioasekuracją było wiele. Najczęściej mówiono o pieniądzach, których zawsze brakuje, ale wydaje się, że głównym problemem była konieczność wprowadzenia zmian w dotychczasowym funkcjonowaniu gospodarstwa, a na te niewielu miało ochotę. Wszystko zmieniło się jednak wraz z pojawieniem się w Polsce ASF…

Magdalena Kozera-Kowalska

Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

WPR a COVID

Jak wynika z dotychczasowych analiz i formułowanych na ich podstawie prognoz, koronawirus wywołał ogromny wstrząs w funkcjonowaniu gospodarek wszystkich krajów świata, a jego skutki będą mieć charakter długotrwały i spowodują znaczące zmiany w dotychczasowych strukturach rynku. Zjawiska te obejmą także Polskę, wymagają zatem podjęcia już teraz działań, które przynajmniej złagodzą ich skutki. To, że koronawirus zmieni funkcjonowanie gospodarki światowej w wielu jej sferach jest faktem niezaprzeczalnym, nawet jeśli media niektórych krajów starają się generować odmienny przekaz.

Zarówno sam wirus, jak i próby wdrażania strategii mających na celu zatrzymanie pandemii, które zwykle składały się z różnego rodzaju ograniczeń przepływów ludzi, towarów i usług, spotęgowały straty większości sektorów gospodarki. Dotknęły też w mniej lub bardziej spektakularnym stopniu rolnictwa i to w bardzo różnych jego obszarach. Były albo wynikiem działań samego koronawirusa, albo nieprzewidywalnych, a może też nie do końca przemyślanych decyzji władz. W Polsce przykładów takich decyzji nie trzeba szukać zbyt długo (należy do nich m.in. ogłoszony, w przeddzień święta zmarłych, zakaz odwiedzin cmentarzy, który pogrążył dużą część producentów kwiatów). Mniej spektakularnym doświadczeniem okazały się problemy zarówno producentów, jak i przetwórców w łańcuchu dostaw żywności. Tych nie dostrzegli niemal zupełnie konsumenci, dla których dotkliwsze okazywało się zamykanie sklepów różnych marek handlowych, z którymi nie tyle wiązali realizację potrzeb zakupowych, co ograniczenie dotychczasowego stylu życia (podobnie, jak w przypadku dostępu do siłowni, klubów fitness itp.)…