Krzysztof Lipiński
Katedra Żywienia Zwierząt, Paszoznawstwa i Hodowli Bydła
Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie

Znaczenie preparatów eubiotycznych w żywieniu świń

Komercyjne programy hodowlane ukierunkowane są na maksymalizację wyniku produkcyjnego (tempo wzrostu, wykorzystanie paszy, mięsność), który jest możliwy do uzyskania w typowych warunkach środowiskowych. Zwiększająca się intensyfikacja produkcji trzody chlewnej, jak również żywienia, skutkuje jednak nasilaniem się problemów produkcyjnych, w tym schorzeń jelitowych.

Niezależnie od wymienionych problemów pojawiają się również inne kwestie, które wymagają rozwiązania, np. potrzeba wdrożenia kompleksowego programu, którego celem jest wyeliminowanie z produktów zwierzęcych patogenów powodujących zatrucia pokarmowe u ludzi. Z uwagi na istotną rolę mikroflory przewodu pokarmowego w utrzymaniu zdrowia i wysokiej produkcyjności zwierząt wzrasta zainteresowanie eubiotykami jako dodatkami paszowymi.

Termin „eubiosis” – odnosi się do prawidłowej (zdrowej) mikroflory jelitowej i dlatego może być używany do wszystkich działań ukierunkowanych na zdrową mikroflorę jelitową i/lub zdrowie jelit. Pożądany skład ilościowy i jakościowy mikroflory jelit określamy mianem eubiozy, a stan zaburzonej równowagi jelitowej nazywamy dysbiozą. Oznacza on nadmierny rozrost gatunków mikroorganizmów niepożądanych, w tym patogennych… Cały artykuł w numerze 9/2024

Magdalena Kozera-Kowalska
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

Jeśli nie Zielony Ład, to Nature Restoration Law…, ale czy ten akt szkodzi rolnikom?

W całym kraju żniwa dobiegają końca, niebawem rozpoczną się zbiory roślin okopowych, jesiennych warzyw i owoców. Z jednej strony można powiedzieć, że zamyka się kolejny rok gospodarczy, z drugiej – otwiera nowa szarada decyzyjna, bo w odróżnieniu od wielu sektorów gospodarki rolnictwo wciąż nie może doczekać się stabilnych ram polityki rolnej, tj. takiej, która chociaż w części pozwoliłaby oswoić warunki rynkowej niepewności.

Przez lata, od akcesji do Unii Europejskiej i objęcia polskiego rolnictwa wspólną polityką rolną, przynajmniej część makrorzeczywistości, w której działają gospodarstwa była przewidywalna i mogła stanowić dość stabilny punkt odniesienia. Dla jednych zapewne było to „tylko” lub „aż” uwzględnienie w budżecie domowym dopłat bezpośrednich, dla innych podstawa podejmowania decyzji inwestycyjnych i planowania rozwoju produkcji, modernizacji gospodarstw, szkoleń itp. itd. Kolejne reformy WPR zmierzające do zwiększenia wkładu rolnictwa w realizację celów Europejskiego Zielonego Ładu jednak mocno zaburzyły wiarę rolników zarówno w słuszność założeń, jak i możliwość ich realizacji… Cały artykuł w numerze 9/2024